Raynold en Margreet


Incident     maandag 26 mei 2008
 

Beste beeld van de dag

14 augustus 2006
Gisteren zag ik op TV de uitzending: EHBO, over een nanny die opvoedingsadviezen geeft. Een moeder moet haar kind naar bed brengen. Het dochtertje zet het tot ieders wanhoop altijd op een huilen en komt het bed uit.  Moeder moet nu duidelijk zijn. Zeggen wat de bedoeling is en wat ze gaat doen. Eerst blijft de deur open. Dochtertje komt het bed uit. Ze wordt teruggezet en nu gaat de deur dicht. Er barst een hartverscheurend gehuil los. Moeder moet het 1 minuut laten duren voor ze weer naar binnen gaat. Daarna wordt het kind rustig teruggezet en toegesproken. "Ik blijf even bij je tot je gaat slapen". Moeder blijft in de kamer, maar mag niet te dichtbij het bed komen en niet kijken of praten. Het werkt.
En de nanny legt het uit: "Het gaat erom dat het geruststellend is dat je in de buurt bent, maar het mag er niet om gaan dat je aandacht geeft, want de bedoeling is te gaan slapen".
Dat is een eyeopener.
Intuïtief leer je het als ouder uiteindelijk allemaal. Als je in paniek raakt of boos wordt, dan wordt het pas echt moeilijk. Vaste rituelen, hoorbaar "rommelen" in de buurt, dat is het recept. De uitleg was zo simpel, maar prachtig. Bij de moeder zag je "the awakening conscience".
Een mooi beeld.
 

28 juli 2006
De hitte na twee hittegolven is zo allesbepalend dat iedereen zijn leven er op moet aanpassen. De nachten zijn zinderend, de muren ademen de opgeslagen warmte uit. Iedereen in het huizenblok slaapt met de slaapkamerdeuren open. Er zijn ineens geen muggen meer. Te heet. Maar nu  wordt ik door de nacht heen wakker van luid gekerm, soms gekrijs, wisselend van mannen, vrouwen, soms synchroon. Elke nacht weer anders en anderen. Niet te lokaliseren waar vandaan en weerkaatst door de enorme tramremise in het midden van de binnentuinen. Ik weet het nu. Het is het klaarkomen van honderden buren. Niet meer bewust van de opengezette wanden van intimiteit. Ik ontkom er niet aan me steeds een beeld te vormen bij het verschillend geluid. Er opent zich een ongeweten wereld.

9 juli 2006
Ik train op krukken mijn slappe been in de fitness op de hoek.  Naast me zijn twee mannen met enorme borstkassen bezig gewichten te tillen. Ik kom lichamelijk van een andere planeet. Af en toe, schijnbaar toevallig, kruisen onze blikken.  Ik zie dat hun gene met de situatie groter is dan de mijne.

7 juli 2006
Ik heb twee kleinkinderen, een van twee jaar en een van drieënhalf. Vandaag paste ik op. Ik ben gehandicapt met een been. De kleinste ziet het als een uitdaging om er bovenop te klimmen. Genotvol kijkt hij om te zien wat ik ervan vind. De ander heeft zijn verantwoordelijkheidsgevoel ontdekt. Ik mag blijven zitten als ik de boze wolf speel en hij de zeven geitjes. Nadenkend neemt hij me op: "Maar Opa, dat kan toch niet dat Roodkapje samen met de wolf Oma opeet"

5 juli 2006
Het zien, van een dikke babyboomer met snorbaard en motorhelm op een Zundap in een te kleine Jansen&Tilanus, in de van Woustraat tijdens een dag van hittegolf. Bloedernstig in de voorstelling die hij van zichzelf heeft, niet zoals ik hem zie. Hij weet niet dat ik hem zie.
Zelf word ik geduwd in een rolstoel.

4 juli 2006
De verbaasde blik, ontwakende bewustwording, en het vertraagde klappen van Angela Merkel na afloop van de voetbalwedstrijd tegen Italië, er zo niet thuis horend tussen "Der Kaiser" en al die voetbalvips,  bekeken door de televisie camera's.
Een door iemand gemaakt schilderijtje van een groene wei met koeien, waar de koeien niet opstonden maar een lange dunne weg naar de horizon eindigde in een boom met een dikke tak.

 

Laatste web-update:  tekst en foto's van de looptocht in Italië in 2001

 

In constructie:

Ikzelf tot augustus, de site misschien korter, het huis tot half september

Het huis van Nel

Kromme Mijdrechtstraat

Ijburg

aanleg van de balkons

In bed

In Italië,

overdag 9 mei

hoe je spinaioli kan vinden en kan klaarmaken

Rita

Archief

Klik om ons te mailen.